برای آناليت های غيرفرار كه در دمای محيط تبخير نمي شوند، مقدار بسيار كمي از آن بدون هيچگونه آماده سازی روی يك قرص شفاف NaCl يا KBr قرار داده شده و قرص ديگری از همين تركيبات روی آن قرار داده مي شود، به طوری كه لايه نازكي از مايع با ضخامت 0.01 الی 0.05 ميليمتر در بين آنها تشكيل شود. سپس اين مجموعه در يك وسيلۀ نگه دارنده مناسب قرار داده شده و طيف آن رسم مي شود. چنين سلولي به نام سلول مايعي باز معروف است. برای آناليت های فرار، از سلول مايعي مسدود استفاده مي شود. در اين روش نمونه با يك سرنگ شيشه ای مخصوص در بين دو پنجره NaCl يا KBr تزريق مي شود. اين روش علاوه بر تجزيه كيفي برای تجزيه كمّي نيز قابل استفاده است. هنگام گرفتن طيف زيرقرمز مايعات و محلول ها، بايد حلالي انتخاب شود كه در محدودۀ وسيعي از طول موج ها تابش زير قرمز را از خود عبور دهد و آن را جذب نكند. همچنين بايد توجه داشت كه ممكن است حلال با نمونه تركيب شود و در نتيجه، تغييری در طيف ايجاد شود. برای مثال، در مواردی كه گروه هايي مانند –NH يا –OH در مخلوط وجود دارد، ممكن است پيوندهای هيدروژني تشكيل شود. تشكيل پيوند هيدروژني فركانس اصلي اين گروه ها را كمتر مي كند. در برخي موارد، پيوند هيدروژني درون مولكولي است و با استفاده از طيف بيني زيرقرمز، با رقيق تر كردن تدريجي و مرحله ای محلول مي توان نوع پيوند هيدروژني بين مولكولي يا درون مولكولي را در يك نمونه تشخيص داد. در محلول های رقيق نوارهای جذبي مربوط به مولكول های دارای پيوند هيدروژني بين مولكولي ضعيف تر مي شود، در حالي كه نوارهای جذبي مولكول های آزاد شديدتر و قوی تر مي شوند. اما پيوندهای هيدروژني درون مولكولي با رقيق كردن يا غليظ كردن محلول تغييری نمي كنند.